Gościmy

Odwiedza nas 30 gości oraz 0 użytkowników.

   

Imieniny obchodzą

Dzisiaj jest: 16 Styczeń 2019    |    Imieniny obchodzą: Marceli, Włodzimierz, Bernard
   

Wyszukaj

   

Łagowsko-Sulęciński Park Krajobrazowy

Nawigacja

Informacje ogólne

Logo ŁSPK

29 sierpnia 2011 roku uchwałą Sejmiku Województwa Lubuskiego została zmieniona nazwa, przebieg granicy oraz powierzchnia Parku.

Od tego dnia właściwa nazwa Parku brzmi:

Łagowsko-Sulęciński
Park Krajobrazowy

 

Łagowsko-Sulęciński Park Krajobrazowy, do niedawna noszący nazwę Łagowskiego Parku Krajobrazowego, wraz z otuliną utworzony został w kwietniu 1985r. Jego pierwotna powierzchnia wynosiła 4500 ha. W 1997 r. powiększony został do 4929 ha Parku i 6612 ha otuliny. 29 sierpnia 2011r. uchwałą Sejmiku Województwa Lubuskiego wprowadzono następujące zmiany: nazwa Parku została zmieniona na Łagowsko-Sulęciński Park Krajobrazowy, zwiększyła się powierzchnia Parku do 5367,2 ha, zmniejszyła się natomiast powierzchnia otuliny do 6394,7 ha. Uchwałą Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. skorygowano granice Parku, co wpłynęło na ostateczną powierzchnię parku 5438,50ha i otuliny 6554,80ha. 

Park położony jest na terenie gmin Łagów i Sulęcin w województwie Lubuskim.
W granicach Parku znajduje się miejscowość Łagów, a na terenie otuliny: Jemiołów, Łagówek, Poźrzadło, Gronów, Stok i Osiedle Górnicze Sieniawa.

W skład Parku wchodzą:

  • grunty leśne: ponad 65% powierzchni,
  • jeziora: Trześniowskie, Łagowskie, Buszno, Buszenko, Linie, Bobrze, Czarne i „Majątkowe”,
  • grunty orne: ok. 18%, łąki: ok. 5% powierzchni,
  • tereny zabudowane: ok. 4% powierzchni

Mapa Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego


Park utworzony został dla zachowania i ochrony naturalnego krajobrazu polodowcowego, fauny, flory, ich naturalnych siedlisk, a także wartości kulturowych jego terenu.

 


Podstawy prawne utworzenia Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego:
  • Rozporządzenie nr 23 Wojewody Lubuskiego z dnia 19 września 2005r. w sprawie wprowadzenia zakazów oraz ujednolicenia dotychczasowych zapisów ustanawiających obszar i granice Łagowskiego Parku Krajobrazowego.
  • Uchwała nr XIII/119/11 Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 29 sierpnia 2011 r. zmieniająca rozporządzenie nr 23 Wojewody Lubuskiego z dnia 19 września 2005 r. w sprawie wprowadzenia zakazów oraz ujednolicenia dotychczasowych zapisów ustanawiających obszar i granice Łagowskiego Parku Krajobrazowego
  • Uchwała nr XLIV/677/18 Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 23 kwietnia 2018 r. w sprawie Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego
 

Przyroda Parku

jesien-buczyna

Ponad 65 % powierzchni Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego pokryta jest lasami. Na uwagę zasługują tu buczyny, których wiek miejscami dochodzi do 130 lat, choć spotyka się pojedyncze, dużo starsze drzewa. Przeważająca część tych lasów, to kwaśna buczyna niżowa Luzulo pilosae-Fagetum, z grubą warstwą ściółki liściowej i ubogim runem. Charakterystyczne rośliny dna lasu to: bielistka siwa Leucobryum glaucum, kosmatka orzęsiona Luzula pilosa, bluszcz pospolity Hedera helix. Spotyka się też niewielkie fragmenty żyznych buczyn niżowych Melico Fagetum, gdzie runo jest bogatsze, a rosnące tu rośliny, to m. in. perłówka zwisła Melica nutans, przylaszczka, Hepatica nobilis, konwalijka dwulistna Maianthemum bifolium, marzanka wonna Galium odoratum, zachyłka trójkątna Gymnocarpium dryopteris. Największe skupienia buczyn zajmują północną i środkową część Parku.

Istotne znaczenie wśród przyrodniczych siedlisk leśnych Parku mają dąbrowy. Wyróżniono tu przede wszystkim typ kwaśnej dąbrowy typu pomorskiego Fago-Quercetum petrae, zajmujący głównie środkową jego część. Wśród roślin runa dominuje tu borówka czernica Vaccinium myrtillus, rośnie tu też obficie szczawik zajęczy Oxalis acetosella i paproć orlica Pteridium aquilinum.
Na niewielkich fragmentach powierzchni rosną lasy związane z wodą – łęgi olszowe, w tym postacie źródliskowe. Znaczną część powierzchni leśnej zajmują bory sosnowe, najczęściej na siedliskach ubogich dąbrów, z domieszką dębu, buka i świerka oraz obfitym runem złożonym głównie z borówki czernicy.

Ok. 7,7% powierzchni Parku zajmują wody. Do istotnych środowisk przyrodniczych Parku bezpośrednio uzależnionych od obecności wód, należą torfowiska. Są to przede wszystkim torfowiska typu przejściowego, niewielkie powierzchnie zajmują torfowiska typu wysokiego. Największe powierzchniowo skupienia tych torfowisk zobaczyć można w rezerwacie przyrody „Pawski Ług” oraz w północnej części Parku. Torfowiska typu niskiego, niegdyś występujące w dolinach Pliszki i Czarnej Wody, wiele lat temu uległy degradacji, głównie wskutek odwodnień i nawożenia, a obecnie znajdują się tu łąki.

pelnik_europejski

Na terenie Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego stwierdzono występowanie ok. 530 gatunkówroślin naczyniowych, 74 gatunków mszaków, 203 gatunki grzybów wielkoowocnikowych i 77 gatunków porostów (stan na rok 2005).

Wśród roślin naczyniowych znajdują się 34 gatunkipodlegające ochronie prawnej, np. nasięźrzał pospolity Ophioglossum vulgatum, pełnik europejski Trollius europaeus, przylaszczka Hepatica nobilis, rosiczka okrągłolistna Droserwa rotundifolia, storczyki: kruszczyk szerokolistny Epipactis helleborine, buławnik wielkokwiatowy Cephalanthera damasonium, podkolan biały Platanthera bifolia, kukułka szerokolistna Dactylorhiza majalis. Wśród mszaków ochronie podlega 17 gatunków, w tym szereg gatunków torfowców Sphagnum.

Świat zwierząt

tygrzyk_paskowany

Chociaż w Polsce zarejestrowano ponad 35 tysięcy gatunków bezkręgowców, to jednak bardzo mało wiadomo o występowaniu tej grupy zwierząt na terenie Łagowskiego PK. Dane literaturowe podają tylko 15 gatunków ślimaków oraz 2 gatunki małży, w tym mającą wysoki status zagrożenia szczeżuję wielką Anodonta cygnea.
Spośród owadów wstępnie rozpoznano faunę motyli dziennych, ważek oraz chrząszczy z rodziny kózkowatych. Dotychczas stwierdzono 56 gatunków motyli dziennych z 96 występujących w województwie lubuskim. Za najcenniejszy można uznać, występującą w Dolinie Pliszki, przeplatkę diamina Melitaea diamina. Ponadto czerwończyk nieparek Lycaena dispar, paź królowej Papilio machaon oraz oba gatunki mieniaków Apatura również należą do gatunków stosunkowo rzadko spotykanych. Z 72 gatunków ważek znanych z terenu Polski, na terenie Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego znaleziono 41 gat., w tym: szklarnika leśnego Cordulegaster boltonii, żagnicę zieloną Aeshna viridis i zalotkę spłaszczoną Leucorrhinia caudalis. Ciekawej obserwacji dokonano w czerwcu 2007 roku - nad Jeziorem Bobrze zaobserwowano szafrankę czerwoną Crocothemis erythraea, gatunek południowoeuropejski, coraz częściej zlatujący na tereny Środkowej Europy.
Najlepiej rozpoznaną rodziną chrząszczy są kózkowate Cerambycidae. Z rodziny tej stwierdzono 32 gatunki, w tym kozioroga bukowca Cemmbyx scopolii. Z pozostałych interesujących gatunków chrząszczy zanotowano 11 gatunków biegaczy z rodzaju Carabus (1/3 gatunków występujących w Polsce), jelonka rogacza Lucanus cervus, ciołka matowego Dorcus parallelipipedus, kałużnicę czarnozieloną Hydrophilus piceus, bycznika Typhoeus typhoeus, rohatyńca Oryctes nasicornis i kwietnicę okazałą Protaetia aeruginosa.
Kręgowce, chociaż stanowią bardzo mały ułamek (2,2%) fauny Polski, są grupą stosunkowo dobrze rozpoznaną, chociaż stałym monitoringiem przez pracowników Parku  objęte są tylko ptaki i płazy. Ogółem na terenie Parku zanotowano 234 gatunki kręgowców co stanowi 35% gatunków zarejestrowanych w Polsce.

W rzece Pliszce odnaleziono jedyny gatunek bezszczękowca – minoga strumieniowego Lampetra planeri, jednego z dwóch gatunków występujących na Ziemi Lubuskiej. Spośród 32 gatunków ryb stwierdzonych w wodach Parku (na 54 gatunki występujące w regionie) na uwagę zasługują te, które znalazły się na Czerwonej Liście gatunków zagrożonych: troć jeziorowa Salmo trutta lacustris , sieja Coregonus lavaretus, sielawa Coregonus albula, różanka Rhodeus sericeus, koza Cobitis taenia, piskorz Misgurnus fossilis, miętus Lota lota. Troć jeziorowa posiada najwyższy status zagrożenia – wprowadzona została do Jeziora Trześniowskiego w 2001 r. , skąd przedostała się do J. Łagowskiego i tworzy tu jedną z trzech stabilnych populacji na Ziemi Lubuskiej. Obecność 3 gatunków z rodziny łososiowatych: siei, sielawy oraz troci świadczy o dobrym stanie czystości wód jezior Parku, gdyż gatunki te preferują wody czyste, chłodne i dobrze natlenione. W kanale łączącym jeziora Buszno i Buszenko żyje mała ryba z rodziny karpiowatych – różanka. Swoim cyklem rozwojowym ściśle związana jest z małżami z rodzaju skójka i szczeżuja – jaja oraz pierwsze 3 tygodnie życia larwy spędza w jamie skrzelowej tych małży.

zaba_moczarowa

Na herpetofaunę Parku składa się 13 gatunków płazów oraz 5 gatunków gadów. Zwrócić można uwagę na występowanie dwóch gatunków wpisanych na Czerwoną Listę: traszkę grzebieniastą Triturus cristatus i kumaka nizinnego Bombina bombina. Z terenu Parku wymieniana jest także ropucha paskówka Bufo calamita, jednak gatunek ten nie został potwierdzony w ostatnim dziesięcioleciu. W roku 2008 udało się potwierdzić wcześniejsze doniesienia o występowaniu gniewosza plamistego Coronella austriaca. Łagowski PK jest jednym z kilkunastu znanych miejsc występowania tego gatunku na Ziemi Lubuskiej. Ptaki są najliczniejszą grupą kręgowców ŁSPK. Lista gatunków zaobserwowanych w ostatniej dekadzie liczy 148 pozycji, z tego 116 można uznać za lęgowe i prawdopodobnie lęgowe.
Zespół ptaków lęgowych buczyn (przebadany w połowie lat 80-tych, jest dosyć ubogi składa się z 25gatunków o zagęszczeniu 50 par/10 ha. Najliczniejszymi gatunkami są: zięba Fringilla coelebs, szpak Turnus vulgaris, bogatka Parus major, siniak Columba oenans. Gatunkami wyróżniającymi ten typ lasu od innych była obecność gnieżdżącego się w dziuplach gołębia – siniaka oraz nielicznej w Polsce muchołówki małej Ficedula parva.
Chociaż na terenie Parku wraz z otuliną znajduje się aż 10 jezior o łącznej powierzchni prawie 470 ha, to jednak zespół ptaków wodnych jest tu stosunkowo ubogi. W 2008 roku przebadano pod tym kątem dwa największe jeziora Parku: Trześniowskie i Łagowskie. Wykryto ok. 130 par lęgowych z 9 gatunków o zagęszczeniu ok. 5 par na 10 ha lustra wody i ponad 6 par w przeliczeniu na 1 km linii brzegowej. Podstawą ugrupowania były: perkoz dwuczuby Podiceps cristatus, łyska Fulica atra i krzyżówka Anas platyrhynchos oraz trzciniak Acrocephalus arundinaceus w szuwarze. Dodatkowo w brzegach jezior kopią swoje norki zimorodki Alcedo atthis, a w maju i czerwcu na tafli jezior pojawiają się samice gągoła Bucephala clangula wodzące młode, wyklute w dziuplach drzew otaczających jeziora lasów. Ciekawym faktem jest to, że co roku obserwuje się biało ubarwione pisklęta łabędzia niemego Cygnus olor, jest to odmiana genetyczna tego gatunku, zwana polską z uwagi na znaczną częstość jej wystepowania na terenie naszego kraju.
Kolejną grupą środowiskową są ptaki związane z rolniczymi terenami otwartymi. Środowiska takie pokrywają około ¼ powierzchni Parku. Najbardziej widocznymi gatunkami są skowronek Alauda arvensis, potrzeszcz Miliaria calandra, trznadel Emberiza citrinella, cierniówka Sylvia communis, gąsiorek Lanius collurio, a także – o dużym zagęszczeniu na wieloletnich odłogach – pokląskwa Saxicola rubetra. Do nielicznych na terenie Parku gatunków z tej grupy zaliczyć można czajkę Vanellus vanellus, srokosza Lanius excubitor, jarzębatkę Sylvia nisoria, przepiórkę Coturnix coturnix, kuropatwę Perdix perdix i dudka Upupa epops. Nad polami unoszą się polujące drapieżniki: pustułka Falco tinnunculus, myszołów Buteo buteo, kania ruda Milvus milvus.
Ssaki, ze względu na swój skryty, często nocny tryb życia, są grupą trudną do obserwacji. Stwierdzono 41 gatunków spośród 70 występujących na Ziemi Lubuskiej, ale dokładniejsze badania dotyczyły jedynie drobnych ssaków w lasach bukowych oraz nietoperzy. Do najliczniejszych gatunków drobnych ssaków leśnych należą: ryjówka aksamitna Sorex araneus, nornica ruda Clethrionomys glareolus, nornik bury Microtus agrestis, ryjówka malutka Sorex minutus i mysz leśna Apodemus flavicollis. Obserwacje nietoperzy w lipcu i sierpniu 2005 roku ujawniły obecność 6 gatunków, w tym znajdującego się na Czerwonej Liście mopka Barbastella barbastellus. W terenie najczęściej spotykane ssaki to: sarna Capreolus capreolus, lis Vulpes vulpes i wiewiórka Sciurus vulgaris. Stałym mieszkańcem terenów nadwodnych w północnej części terenu jest wydra. Natomiast nowym przybyszem jest bóbr, którego jedno stanowisko odnotowano w rynnie Czarnej Wody. Na terenie Parku występują też populacje gatunków obcych, mających duży wpływ na rodzimą faunę, takich jak norka amerykańska Mustela vison i jenot Nyctereutes procyonoides oraz szop pracz Procyon lotor.


Historia i kultura
Zabytki archeologiczne w Łagowie:

GRODZISKO NA SOKOLEJ GÓRZE

Na płaskim wzniesieniu zwanym Sokolą Górą, ok. 200 m na zachód od zamku joannitów znajduje się miejsce najwcześniejszego osadnictwa w Łagowie sprzed ok. 3 tys. lat. Znacznie później, pomiędzy XII, a XIII w. wybudowano tu gród typu stożkowatego, drewniano-ziemny, otwarty, o średnicy 20 m. W połowie XIV w., nieco dalej, powstało drugie grodzisko, również drewniano-ziemne, ale o charakterze obronnym. Do dziś na powierzchni widoczne są pozostałości po nim w postaci podwójnych wałów. Podczas badań archeologicznych odnaleziono tu okucia ksiąg liturgicznych wykonane z brązu, fragmenty uprzęży, żelazne i brązowe ozdoby, groty strzał i inne elementy uzbrojenia. Z chwilą powstania zamku w 2 poł. XIV w., grodzisko pełniło funkcję podgrodzia i z czasem zostało opuszczone. Dziś prowadzi tam ścieżka przyrodniczo-historyczna „Sokola Góra“.

Wybrane zabytki architektury Łagowa i okolic:

ZAMEK JOANNITÓW I MURY OBRONNE

Zamek w Łagowie

Najbardziej znana budowla Łagowa. Został wzniesiony przez joannitów w 2 poł. XIV w., prawdopodobnie w miejscu wcześniej istniejącej budowli obronnej. Wybudowany z kamienia i cegły na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 34 x 30 m, na niewielkim, sztucznie podwyższonym wzniesieniu. Składa się z budynków mieszkalnych, wieży i murów obronnych. Najstarsze jest skrzydło zachodnie. Wieża, wysunięta poza obręb murów, składa się z kwadratowego cokołu o wysokości 8,5 m i wznoszącego się na nim 35 metrowego cylindra. Na początku XVIII zamek przebudowano w stylu barokowym, dawny charakter zachowała tylko wieża i sala parterowa (obecnie kawiarnia). Mury zbudowane są z różnego materiału i różnymi technikami. Najbardziej warowna jest część od strony południowej i zachodniej, tu znajdowały się otwory strzelnicze i wyrzutnie zwane machikułami. Joannici rządzili zamkiem i przyległościami ponad 400 lat. Po kasacie zakonu stał się własnością bogatych rodów brandenburskich, aż do końca II wojny światowej. Obecnie mieści się tu hotel. Do zwiedzania udostępniona jest wieża.

BRAMA POLSKA

Ceglana budowla gotycka wzniesiona w XV w. na przedłużeniu drogi z Gronowa, wraz z obwarowaniami stanowiła element obrony południowego fragmentu pasa umocnień. W XVII w. została otynkowana, tynki zdjęto dopiero w 1958 r. Za bramą znajdowała się 30-metrowa fosa, której pozostałością jest dziś kanał łączący jeziora. Brama, gruntownie wyremontowana, zachowała zabytkową strukturę. Obecnie znajduje się tu stanica wędkarska PZW.

BRAMA MARCHIJSKA

Brama Marchijska

Zbudowana w XVI w., ma konstrukcję mocniejszą niż Brama Polska, ze względu na trudniejsze warunki obrony. Pierwotnie wyłącznie ceglana, w XVII w. podwyższona o część szachulcową, łączyła się z kamiennymi murami otaczającymi zamek od zachodu. Obecnie mieszczą się tu pokoje gościnne PZW.

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY

Kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Wzniesiony w 1726 r. z kamienia i cegły, prawdopodobnie na miejscu dawnej kaplicy. W 1867 r. gruntownie przebudowany i rozbudowany o wieżę i poprzeczną nawę. Wewnątrz kościoła znajdują się empory i kilka późnorenesansowych płyt nagrobnych, wśród nich jednego z łagowskich komandorów.

KAMIENICZKI

Położone między bramami w centrum Łagowa. Po wielkim pożarze w 1842 r. , domy południowej pierzei rynku odbudowano w stylu kamieniczek. Domy północnej pierzei wybudowano z nietrwałego materiału, w konstrukcji szkieletowej, dlatego do dziś zachował się tylko jeden budynek, w którym obecnie mieści się punkt informacji turystycznej Gminy Łagów. Pomiędzy bramami funkcjonował niegdyś niewielki rynek z fontanną - centrum życia handlowego miasteczka.

WIADUKT KOLEJOWY

Wiadukt

Znajduje się w Łagowie rozpięty nad drogą w kierunku Żelechowa, powstał w 1909 r. , na trasie nowej linii kolejowej z Toporowa do Międzyrzecza. Jego wysokość wynosi 25 m, a długość 40 m. Zbudowany jest z cegły i granitu. Harmonijne proporcje, wysmukłość łuków i wkomponowanie w krajobraz pozwalają zaliczyć ten obiekt do najciekawszych zabytków techniki województwa lubuskiego.

KOŚCIÓŁ KLASYCYSTYCZNY

Znajduje się w Jemiołowie - z końca XVIII w. z drewnianą wieżą; malowniczo położony, w okolicy okazałe drzewa.

KOŚCIOŁY SZACHULCOWE

  • w Łagówku - z XVIII w. z drewnianą wieżyczką.
  • w Poźrzadle - z XVIII w. z drewnianą wieżą, obok szachulcowa pastorówka, w której mieści się m. in. wystawa i sprzedaż dzieł sztuki.
  • w Żelechowie - z XVII w. z drewniana wieżą; neorenesansowy pałac z XIX w. z parkiem.

KOŚCIÓŁ NEOROMAŃSKI

Znajduje się w Sieniawie - z 2 poł. XIX w. z drewnianą wieżą z w. XVIII.; ośrodek górnictwa węgla brunatnego od 1873r.

Inne zabytki:

PARK PRZY ZAMKU JOANNITÓW

Park zamkowy

Istniejący w dzisiejszym układzie, został założony w połowie XIX w., po pożarze miasta Jego powierzchnia wynosi 1,5 ha. Niektóre z rosnących tu drzew, w wieku ok. 200 lat, uznane zostały za pomniki przyrody. Są to: dąb szypułkowy o obw. 435 cm, klon pospolity o obw. 290 cm, dwa świerki pospolite o wysokości 30 m i obwodzie ponad 260 cm i lipa szerokolistna o obw. ponad 300 cm. Oprócz nich rosną tu inne okazałe drzewa, m. in. rozłożysty buk odmiany czerwonej, jawory i olchy. W zachodniej części parku usytuowany jest niewielki amfiteatr i kino letnie, zbudowane w 1969 r. , z okazji inauguracji I Lubuskiego Lata Filmowego.

DAWNY CMENTARZ EWANGELICKI

Dawny cmentarz

Położony na szczycie wzgórza Sokola Góra, na południowo-zachodnim brzegu Jez. Trześniowskiego. Założony w XIX w., najstarszy nagrobek pochodzi z 1860 r. Rozplanowany na rzucie prostokąta, jego granice wyznaczają aleje drzew, dziś niekompletne. Obecnie zdewastowany, choć zachowało się kilkadziesiąt XIX-wiecznych nagrobków i płyt z charakterystycznymi zdobieniami. Dość dobrze zachowany szpaler grabowy, kilka drzew (lipy, jawory) w wymiarach pomnika przyrody. W runie rośliny podlegające ochronie: barwinek pospolity, bluszcz, przylaszczka.

Ciekawostki historyczne

LIPA LUIZY

Na skrzyżowaniu szlaków czarnego z niebieskim, na południowo-zachodnim krańcu jez. Buszno rośnie ok. 100-letnia lipa drobnolistna. Drzewo posadzono tu na pamiątkę przejazdu przez łagowskie lasy pruskiej królowej Luizy, która w 1806 r. uchodziła tędy przed Napoleonem, a później, zachwycona pięknem tutejszej przyrody, przyczyniła się do powstania Królewskiego Nadleśnictwa Łagowskiego.

JOANNICI

Jeden z trzech wielkich zakonów rycerskich, obecnie wciąż istniejący. Pełna jego nazwa to: Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana Jerozolimskiego. Powołany do życia w 1120 r. w Jerozolimie w celu ochrony pielgrzymów przybywających do świętego miasta. Dziś główna siedziba zakonu znajduje się w Rzymie. Jest prekursorem powstania Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. W Łagowie obecni w latach 1347-1810.

ZWIERZYNIEC

Na terenie dzisiejszego rezerwatu „Nad jeziorem Trześniowskim“, u podnóża Sokolej Góry istniał niegdyś zwierzyniec, utrzymywany przez właścicieli zamku. Założony ok. 1730 r. przez ówczesnego komandora łagowskiego Christiana Ludwika Hohenzollerna las miał wówczas charakter parkowy, między drzewami stały klatki ze zwierzętami.


Turystyka

Zapraszamy do zwiedzania Parku na jednym ze szlaków turystycznych:

TRASY TURYSTYCZNE
Szlaki piesze:
  • Niebieski  Góra Bukowiec - Jezioro Buszenko (ok. 3 km),
  • Czarny –  Jezioro Buszno - Gorajec - Buszenko (ok. 3 km),
  • Czerwony – Jezioro Buszno - Jezioro Buszenko - Jezioro Trześniowskie - Łagów (ok. 11 km),
  • Żółty  – Łagów - Jezioro Trześniowskie - Góra Bukowiec - Wielowieś (ok. 12 km),
  • Nordic Walking – Okolice Jeziora Łagowskiego, Trześniowskiego oraz Łagowa
Szlaki rowerowe:
  • Czarny – okolice Jeziora Buszno - wzdłuż Strugi Jeziornej - Wielowieś (ok. 4 km),
  • Czerwony – Skrót szlaku Żółtego, zaczyna się w okolicach Łagówka, a kończy w okolicach Jeziora Buszno (ok. 8 km),
  • Czarny – okolice Jeziora Buszno (pętla) (ok. 4 km),
  • Niebieski – Góra Bukowiec - Jezioro Buszenko (ok. 3 km),
  • Żółty  – Trzemeszno Lub. - Wielowieś - Rozdroże Bukowe - Łagówek - Łagów - Raków - Walewice (ok. 24 km),
Ścieżki edukacyjne:
  • "Sokola Góra" – na terenie rezerwatu przyrody "Nad Jeziorem Trześniowskim" (ok. 2 km),
  • "Pawski Ług" – prowadzi wzdłuż Jeziora Łagowskiego do rezerwatu "Pawski Ług" (ok. 4 km)

UWAGA!!!

Cała północna część Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego znajduje się w strefie ochronnej poligonu wojskowego.
Poruszanie się jest tu ograniczone i odbywa się na zasadach ustalonych przez Komendanta Jednostki w Wędrzynie, po uzyskaniu odpowiedniego zezwolenia.
 Tel. do oficera dyżurnego:  095 7556444

 


Edukacja
Edukacja w Łagowsko-Sulęcińskim Parku Krajobrazowym może być realizowana w formie:
  • Zajęć edukacyjnych na trasie ścieżek przyrodniczych Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego,
  • Kursu pt. bioróżnorodność twojej okolicy na przykładzie motyli dziennych i ważek (dwu dniowe zajęcia trwające kilka godzin); kursy takie mogą być prowadzone na zajęciach pozalekcyjnych (kółka zainteresowań przyrodniczych, zajęcia w czasie wakacji szkolnych, wakacyjne zielone szkoły).
  • Prelekcji – wykład połączony z prezentacją wizualną na tematy dotyczące ochrony przyrody m. in.:
    • Walory przyrodnicze Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego
    • Park krajobrazowy jako jedna z 10 form ochrony przyrody w Polsce (omówienie wszystkich form)
    • Ochrona gatunkowa roślin, grzybów i zwierząt (z naciskiem na gatunki występujące w parkach krajobrazowych Województwa Lubuskiego)
    • Parki krajobrazowe Województwa Lubuskiego jako centra bioróżnorodności
    • Natura 2000 – ogólno europejska sieć obszarów chronionych
    • Dowolnie ustalony temat

Prelekcje realizowane są w szkołach, kierowane są do uczniów szkół gimnazjów oraz uczniów klas 5 i 6 szkoły podstawowej.

Informujemy, że:
  • Zajęcia prowadzone są nieodpłatnie,
  • Za bezpieczeństwo uczniów odpowiedzialny jest opiekun grupy,
  • Zajęcia prowadzone są w grupach 10-30 osobowych,
  • Zajęcia mogą być prowadzone od poniedziałku do piątku w godzinach 8:30 – 14:30,
  • Zgłoszenia przyjmujemy z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem pod nr. telefonu  95 783 09 11.

Galeria

Zapraszamy do galerii zdjęć Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego WEJŚCIE


Inne formy ochrony przyrody
Rezerwaty przyrody na terenie Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego:
  • Rezerwat "Nad Jeziorem Trześniowskim" - został utworzony w 1965 roku. Jest to rezerwat częściowy, typu leśnego, jego powierzchnia wynosi 49,7 ha. Podstawowym celem jego powołania jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu lasu bukowego naturalnego pochodzenia, z domieszką innych drzew. Rezerwat położony jest na zachodnim brzegu Jeziora Trześniowskiego (Ciecz), jego południowa część przylega bezpośrednio do miejscowości Łagów. Bliskość centrum turystycznego sprawia, że jest to najchętniej odwiedzany przez turystów rezerwat w Parku. Można tu zobaczyć wspaniałą polodowcową rzeźbę terenu: liczne głębokie rozcięcia erozyjne i brzegi rynny
  • Rezerwat "Buczyna Łagowska" - utworzono w 1968r. dla zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu lasu bukowego na krańcu jego naturalnego zasięgu. Jest to rezerwat typu leśnego. Jego powierzchnia wynosi 116, 6 ha. Głównym przedmiotem ochrony jest tu buczyna. Średnia wieku drzew wynosi 130 lat.
  • Rezerwat "Pawski Ług" - został powołany w 1970 roku dla zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnych zbiorowisk roślinności bagiennej i torfowiskowej. Początkowo jego powierzchnia była niewielka, zaledwie 3, 67 ha i obejmowała torfowisko przejściowe z interesującą roślinnością. W 2002 roku rezerwat powiększono do ponad 32 ha, włączając otaczające tereny leśne i niewielkie, zarastające torfowym płem jeziorko.
Pomniki przyrody na terenie Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego

W Łagowsko-Sulęcińskim Parku Krajobrazowym szczególnej ochronie poddane są również pojedyncze obiekty przyrodnicze. Są to przeważnie wiekowe drzewa o znacznych rozmiarach. Większość z nich znajduje się w Łagowie na terenie parku zamkowego, a część w okolicznych miejscowościach:

  • Lipa drobnolistna Tilia cordata - obwód pnia największego osobnika - 520 cm
  • Dąb szypułkowy Quercus robur - obwód pnia największego osobnika - 435 cm, przy czym w otulinie znajdują się jeszcze większe drzewa
  • Topola biała Populus alba - obwód pnia największego osobnika - 340 cm
  • Klon pospolity Acer platanoides - obwód pnia największego osobnika - 290 cm
  • Świerk pospolity Picea abies - obwód pnia największego osobnika - 270 cm
  • Tulipanowiec amerykański Liriodendron tulipifera - to wyjątkowe drzewo o oryginalnego kształtu liściach pochodzi z Ameryki Północnej (wiek 200 lat, wysokość 22 m, obwód pnia 340 cm)
  • Daglezja zielona Pseudotsuga menziesii - 8 sztuk rosnących w dawnej alejce na terenie oddziału 154 g obręb Sieniawa, nadl. Sulęcin (obwody pni 235-320 cm)
  • Powierzchniowy pomnik przyrody “Cisy Łagowsko-Sulęcińskie”.
Użytki ekologiczne na terenie Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego
  • Użytek ekologiczny “Torfowisko Barcikowo” - to liczące 3,62 ha torfowisko, leżące 1,5 km na zachód od Łagowa. Z rzadkich roślin rosną tu żurawina błotna Oxycoccus quadripetalus i bobrek trójlistkowy Menyanthes trifoliata. Są też dwa gatunki wełnianki: pochwowata Eriophorum vaginatum i wąskolistna E. angustifolium. Torfowisko ma charakter przejściowy, tzn. oprócz wody opadowej, zasilane jest także przez bardziej zasobne w substancje odżywcze wody podskórne, nie występuje tu więc charakterystyczna dla pobliskiego “Pawskiego Ługu” rosiczka okrągłolistna. Użytek jest też miejscem godowym płazów
Park podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody:

Obszar Natura 2000 PLH080008 "Buczyny Łagowsko-Sulęcińskie”


Warto zajrzeć
Strony, na które warto zajrzeć:

Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim

Lasy Państwowe

Geoportal

Internetowy System Aktów Prawnych

Polska Czerwona Księga Zwierząt – Bęzkręgowce

Przegląd Przyrodniczy

Ziemia Lubuska

Muzeum Ziemi Lubuskiej

Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków


Dane kontaktowe
Miejscowość:

Ul. Walczaka 25

66-400 Gorzów Wlkp.

 Telefon: 95-783-09-11
 Faks: 95-783-09-11
 E-mail: lagowski@zpkwl.gorzow.pl
 Adres www: www.zpkwl.gorzow.pl
   
   
   

Aktualności  

   
© Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego. Wszelkie prawa zastrzeżone.
facebook_page_plugin

 ZAPOZNAJ SIĘ Z POLITYKĄ OCHRONY DANYCH OSOBOWYCH